dinsdag 11 september 2012

9/11 | Let's celebrate life!

Vorig jaar rond deze tijd zat mijn fantastische New York-Poughkeepsie reis met vriendinnen W. en N. er bijna op. Naast shoppen, lekker eten, uitgaan en de stad verkennen stond onze trip onvermijdelijk ook in het teken van 9/11. En dat hadden we ook niet anders gewild. Precies 10 jaar na deze vreselijke gebeurtenis bevonden wij ons in The Big Apple. Daar waar mensen in Nederland werden overladen met documentaires over 9/11 kregen wij er stukken minder van mee. Natuurlijk waren wij vooral druk met onze vakantie, maar het leek in New York zelf minder, of in ieder geval anders, te leven.

Op 10 september kwamen we, na ons Poughkeepsie uitstapje, weer aan op Grand Central...
Back in New York City! Voor het eerst merkten we een beklemmende sfeer. Meer dan zestig politie auto's deden een ronde door de stad, met zwaailicht en sirenes - waarschijnlijk om op z'n Amerikaans te imponeren -, muzikanten en beveiliging kwamen aan op het station (zij moesten de volgende dag op de memorial werken) en de hitte die tussen de gebouwen bleef hangen, werkte ook niet mee aan een fijn gevoel. Ik moet toegeven, ik was toch ook wel bang voor nieuwe aanslagen.

9/11 viel vorig jaar op een zondag en W. en ik deden die dag de Sex and the City tour. Iets wat mensen zich in Nederland niet kunnen voorstellen. Want, was dat niet ongepast? New Yorkers vinden van niet. Zij leven nu alweer sinds 11 jaar volgens het motto "Let's celebrate life!"

 's Avonds werd de dubbelzinnigheid nog duidelijker merkbaar. We kwamen terecht in een pub vol firefighters die zich volgoten met bier. A laugh and a drink; ze leken in opperbeste stemming te zijn. We werden uitgenodigd om de kazerne te bekijken (klinkt fouter, dan het was). Eenmaal om de hoek aangekomen, was de stemming daar minstens zo dubbelzinnig. De mannen vonden het wel mooi, van die nieuwsgierige Dutch girls die kijkje kwamen nemen. Maar hun omgekomen collega's waren er ook bij. Mijn oog viel op foto's aan de wand, en kaarsjes die voor hen gebrand werden. Hoeveel gezichten ik afgebeeld zag, weet ik niet precies meer. Ik was behoorlijk van slag.

Deze laatste avond van ons in New York is me tot de dag van vandaag bijgebleven. De ontmoetingen met de brandweermannen die bij de aanslag waren, zij die collega's hadden verloren met wie ze zoveel hadden meegemaakt en zij die de beelden voor altijd op hun netvlies hebben staan. Ze waren hartelijk, gezellig en gunden ons een kijkje in hún wereld. Ik denk niet dat ze hebben beseft dat het ons raakte. Ik voelde me een beetje schuldig, vond het lastig en ook wat vreemd dat we daar lol aan het maken waren, terwijl de ogen van de overleden firefighters op ons gericht waren.

Mijn gevoel van dat moment - het schuldig voelen omdat je lol hebt, terwijl dat misschien wel ongepast is - is te vergelijken met het gevoel waar ik op dit moment, door omstandigheden, dagelijks mee te maken heb. En iedere keer als het weer de kop opsteekt, zegt er een klein stemmetje in mijn hoofd: "Let's celebrate life!". Dat dat zinnetje zo belangrijk voor me is geworden, had ik daar in die Sex and the City bus nooit kunnen indenken.

1 opmerking:

  1. Het lijkt me heel bijzonder om dat mee te maken. Praten met die brandweermannen en meegaan naar de kazerne. Ik heb ook altijd het idee dat zij nog steeds getraumatiseerd zijn en altijd maar verdrietig. Maar aan de andere kant: dat heeft geen zin. Je kunt inderdaad beter het leven vieren, daar schiet je zelf veel meer mee op (en uiteraard af en toe stilstaan bij de gebeurtenissen van 11 jaar geleden)

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Er is een fout opgetreden in dit gadget